Nakon što pogledate “Springsteen: Deliver Me From Nowhere” znaćete da je Springstinov ćale bio alkoholičar. Takođe biće vam poznate i trivije zašto mu se album “Nebraska” (1982) upravo zove Nebraska a i to kako je jedan od njegovih najvećih hitova “Born in U.S.A.” dobio ime.
O samom Brus Springstinu i njegovom životu i karijeri, ako upravo zbog toga mislite da pogledate ostvarenje scenariste i režisera Scott Cooper-a (Antlers aka Rogovi (2021)), i nećete baš mnogo saznati.
Zasnovan na knjizi, film prati nastanak albuma Brusa Springstina „Nebraska“ iz 1982. godine kada je mladi muzičar bio na pragu superzvezde boreći se sa pritiscima uspeha i duhovima prošlosti. Album je obeležio prekretnicu u njegovom životu i smatra se jednim od njegovih najtrajnijih dela – sirovim, akustičnim albumom naseljenim izgubljenim dušama koje traže razlog da bi mogle da veruju.
iz reklamnog materijala
Roman (iz 2023) po kojim je snimljen film napisao je Warren Zanes i njegov naziv je “Deliver Me from Nowhere: The Making of Bruce Springsteen’s Nebraska” tako da možda i jesam preterao na početku sa time šta sve nećete saznati o Brusu ali, a ako grešim neka me neko i ispravi, fakat je da sve ono čega nema u romanu, poput njegove navodne romanse sa samohranom majkom i konobaricom u njegovom rodnom gradiću Freehold u New Jersey-u, zaista samo imaginacija autora filma sa ciljem da suvoparnu priču dopune nekakvim emocijama.
Upravo u toj fikciji ovo ostvarenje je i najmanje uspešno. Dok nekako zbog odličnog Stephen Graham-a koji mu glumi oca tih nekoliko scena gde se pojavljuje i jesu efektne čitava ova kvazi-ljubavna priča je neubedljiva i nepotrebna.
Mislim šta reći kada životnije deluju kadrovi “magične” kasete na kojoj se nalaze snimci snimljeni na četvorokanalnom kasetašu nego poljubci između Brusa i te (kako su potvrdili) izmišljene ljubave po imenu Faye.
Jeremy Allen White jeste odličan kao Brus Springstin ali iz nekog razloga, verovatno zbog moći savremenih tehnologija kojim se može doterati bilo čiji glas da zvuči pristojno, i on kao i većina drugih glumaca koji su ovekovečili muzičke zvezde u filmovima poslednjih godina zaista i peva pesme u “Springsteen: Deliver Me From Nowhere”.
Kao intimni film o depresiji Cooper-ovo ostvarenje je relativno pristojno i, kao i svaka depresija, predugo (naročito u kljakavoj završnici koja traje i traje i traje) ali ovo je mogao biti i film koji bi u centru imao nekog anonimusa i rezultati bi bili isti ako ne i bolji upravo zbog toga što ne moramo da se bavimo, u ovom filmu, perifernim stvarima poput odnosa sa menadžerom i odnosa menadžera sa izdavačem.
Na skali od (1-6) ocena: 3-/2+
